حریم خصوصی و ردیابی
آیا بیت‌کوین ناشناس است؟
نه، بیت‌کوین ناشناس نیست؛ نام‌مستعار است. نام شما در تراکنش ثبت نمی‌شود، اما مبلغ خروجی‌ها، شرط خرج آن‌ها و پیوند هر ورودی به خروجی‌های قبلی برای همه دیده می‌شود. مثلاً اگر یک بار آدرستان کنار نامتان منتشر شود، تاریخچهٔ آن آدرس به شما وصل می‌شود. تراکنش «آدرس مبدأ» و «زمان دقیق معامله» را به شکل همگانی ثبت نمی‌کند؛ زمان بلاک با زمانی که یک خدمت تراکنش را دیده یکی نیست. ساختار تراکنش (انگلیسی)؛ سرآیند بلاک (انگلیسی)
یک ناظر سه کار متفاوت می‌کند: می‌بیند خروجی‌ای خرج شده، حدس می‌زند چند ورودی زیر کنترل یک نفرند، و این کنترل را به یک هویت واقعی نسبت می‌دهد. تراکنش مشارکتی می‌تواند حدس «همهٔ ورودی‌ها مال یک نفر است» را باطل کند. برچسب «باقی‌مانده» هم معمولاً تفسیر تحلیل‌گر یا دادهٔ خود کیف پول است، نه چیزی که در تراکنش نوشته شده باشد. نمونهٔ ورودی‌های مشارکتی (انگلیسی)
پیوند با هویت بیشتر از بیرون زنجیره می‌آید، مثل حساب احرازشده در صرافی یا انتشار آدرس کنار نام. پس اینکه بیت‌کوین «خصوصی‌تر از بانک» است یا «برای همه کاملاً قابل‌ردیابی»، به این بستگی دارد که چه کسی با چه اطلاعاتی نگاه می‌کند. دامنهٔ حریم خصوصی (انگلیسی)
صرافی و نهادهای رسمی چه چیزی از من می‌بینند؟
صرافی هر چیزی را که در رابطهٔ شما با آن رخ داده می‌بیند و می‌تواند ثبت کند: هویتی که ارائه کرده‌اید، معاملات، حساب بانکی، آدرس‌هایی که به آن‌ها برداشت کرده‌اید و اطلاعات فنی اتصال. اما این به معنی دانستن قطعی همهٔ آدرس‌های کیف پول شخصی شما نیست. اینکه نهادهای دیگر به این اطلاعات دسترسی دارند یا نه، به مبنای حقوقی و دامنهٔ واقعی گزارش‌دهی بستگی دارد؛ توضیح بیشتر.
با این حال، دیگران بدون کلید خصوصی شما هم می‌توانند آدرس‌های دیگرتان را پیدا کنند: اگر کلید عمومی توسعه‌یافته را به کسی بدهید، اگر کیف پولتان از سرور بیرونی پرس‌وجو کند، اگر آدرستان برچسب عمومی داشته باشد یا اگر طرف معامله اطلاعاتی داشته باشد. پس این جمله درست نیست که «بدون دستگاه من کسی آدرس‌های دیگرم را نمی‌شناسد». کلید توسعه‌یافته (انگلیسی)؛ اطلاعات قابل‌مشاهده برای سرور الکتروم (انگلیسی)
اینکه صرافی پولی را به آدرس مشخصی فرستاده، مشاهده‌ای مستقیم است. اما اینکه همهٔ خروجی‌های بعدی هم مال همان مشتری باشد، همیشه درست نیست؛ هر تفسیری باید فرض‌ها و خطاهای ممکنش را هم بگوید.
آیا بیت‌کوین ابزار مجرمان و پولشویی است؟
بیت‌کوین گاهی در جرم هم به کار می‌رود، اما برای سنجیدن اندازهٔ آن باید روشن باشد آمار دربارهٔ کدام دارایی، کدام دوره، چه نوع فعالیتی و نسبت به چه کلی است. آمار کل رمزارزها را نمی‌شود به بیت‌کوین نسبت داد، و پولی که به آدرس‌های شناسایی‌شده رسیده همهٔ جرمِ رخ‌داده نیست.
گزارش‌های تحلیل زنجیره از فهرست آدرس‌های شناخته‌شده و قاعده‌های انتساب ساخته می‌شوند و با شناسایی‌های تازه تغییر می‌کنند. معنای «غیرقانونی» هم به تعریف هر گزارش و قانون هر کشور بستگی دارد؛ تحریم، سرقت، کلاهبرداری و بازار غیرقانونی سازوکارهای متفاوتی دارند.
سهم پولِ رسیده به آدرس‌های برچسب‌خورده از کل انتقال‌ها را نمی‌شود مستقیم با سهم پولشویی از تولید ناخالص جهانی مقایسه کرد؛ مقایسهٔ درست به تعریف، پوشش و روش یکسان نیاز دارد. یک درصدِ کم یا زیاد هم به‌تنهایی دربارهٔ کل فناوری حکم نمی‌دهد.
عمومی‌بودن تاریخچه به تحقیق کمک می‌کند، اما رسیدن به یک آدرس نه شناسایی صاحب آن است و نه گرفتن اختیار خرج آن. دادهٔ آشکار و پیوندهای هویتی (انگلیسی)
چگونه به‌طور مشروع حریم خصوصی خود را حفظ کنم؟
اول روشن کنید می‌خواهید اطلاعاتتان از دید چه کسی حفظ شود: طرف معامله، سرور کیف پول، هر کسی که زنجیره را نگاه می‌کند، یا کسی که به دستگاه شما دسترسی دارد. بعد کارهای ساده را انجام دهید: برای هر دریافت آدرس تازه بگیرید، دریافت‌ها را برچسب بزنید و تا جای ممکن کیف پول را به زیرساخت خودتان وصل کنید. یک کار ممکن است در برابر یکی مفید و در برابر دیگری بی‌اثر باشد.
آدرس تازه جلوی پیوندی را می‌گیرد که از تکرار همان آدرس ساخته می‌شود؛ برچسب محلی و کنترل خروجی‌ها کمک می‌کنند بدانید ترکیب دریافت‌ها در یک پرداخت چه چیزی را آشکار می‌کند. جداکردن کاربردها هم فقط وقتی کار می‌کند که بعداً دوباره آن‌ها را آشکارا به هم وصل نکنید. هیچ‌کدام از این کارها اطلاعاتی را که قبلاً روی زنجیره ثبت شده پاک نمی‌کند. حریم خصوصی پایه (انگلیسی)؛ کنترل تراکنش در کیف پول (انگلیسی)
اتصال درست به زیرساخت شخصی، مثل گره خودتان، نیاز به پرس‌وجو از سرور بیرونی را کم می‌کند. تور فقط ترافیک برنامه‌ای را می‌پوشاند که واقعاً از آن استفاده کند؛ باز کردن مرورگر تور بقیهٔ برنامه‌ها را نمی‌پوشاند و اطلاعات هویتی ثبت‌شده در صرافی را هم پاک نمی‌کند. محدودیت‌های سرور (انگلیسی)؛ حدود تور (انگلیسی)
کوین‌جوین و پرداخت مشترک بعضی حدس‌های ناظر را بی‌اعتبار می‌کنند، اما ناشناسی کامل نمی‌دهند و تکلیف حقوقی را هم برنمی‌دارند؛ نتیجه به طراحی ابزار و رفتار بعدی شما بستگی دارد. مطالعهٔ سازوکارها
آیا می‌توان فهمید یک آدرس متعلق به کیست؟
گاهی بله، اما نه از خود آدرس: آدرس نام هیچ‌کس را در خود ندارد. هویت معمولاً از بیرون زنجیره می‌آید: انتشار عمومی آدرس، اطلاعات یک خدمت، مدرک طرف معامله یا نشت داده. برچسبی که یک مرورگر بلاک روی آدرس می‌گذارد ادعای همان سایت است و باید معلوم باشد از کجا آمده و چقدر مطمئن است. حریم خصوصی و اطلاعات جانبی (انگلیسی)
خوشه‌بندی ممکن است یک حدس را به آدرس‌های بیشتری گسترش دهد، اما بزرگ‌بودن خوشه آن را دقیق‌تر نمی‌کند: اگر پیوند اول اشتباه باشد، آدرس‌های بعدی هم اشتباه نسبت داده می‌شوند. آدرس یک خدمت هم ممکن است پول کاربران زیادی را نگه دارد.
پس پاسخ نه «همیشه» است و نه «هرگز». بپرسید: چه دادهٔ هویتی وجود دارد، پیوند آن با آدرس چگونه ثابت شده و کدام بخش نتیجه هنوز حدس است؟